مىكند ، چنين مؤمنى چون هم صحبت با جبّاران گرديده است فرداى قيامت حظّ و بهره‌اش از همهء مؤمنان كمتر خواهد بود « 1 » [ اين تعبير ظهور در مرجوحيّت قبول ولايت دارد ] 3 - ولايت مباح : در بيان اوّل به اين قسم اشاره شد ولى در اين جمع‌بندى از آن ذكرى به ميان نمىآورند . و رواياتى كه نه ترغيب كرده و نه تنقيص مال اين فرض است . 4 - ولايت مستحب : و آن در صورتى است كه هدف اصلى شخص از قبول ولايت صددرصد احسان و نيكى به مؤمنين باشد و تأمين زندگى مدّ نظرش نباشد ، چنين ولايتى مستحب است و رواياتى كه ترغيب به قبول ولايت كرده مربوط به اين صورت است و مهمترين روايتى كه استحباب و رجحان ولايت مذكور را دلالت دارد اين حديث است : عن رجال الكشى [ اين روايت در رجال كشّى نيست و صاحب جواهر در ج 22 ص 161 آن را به كشى نسبت داده و حديث در رجال نجاشى ص 331 ذيل ترجمهء حال محمد بن اسماعيل رقم 893 بيان شده است ] در بيان احوالات محمد بن اسماعيل بن بزيع از امام رضا عليه السّلام نقل كرده كه حضرت فرمود : همانا خداوند هميشه در دربار ستمگران كسانى را دارد كه بوسيلهء آنها برهان و حجت را بر همگان ظاهر و واضح كرده [ آنان حجّت بر ديگران هستند و بوسيلهء آنها اتمام حجّت مىشود كه هركس مىخواهد وارد دستگاه ظلمه بشود مثل اينها عمل كند . ] خداوند به آنان موقعيت و قدرت داده تا بوسيلهء آنها هرنوع بلائى را از اولياء و دوستان خود دفع كند ، و بوسيلهء آنان امور مسلمين را اصلاح كند ، ملجاء

--> ( 1 ) وسائل الشيعه ج 12 ص 134 باب 44 حديث 4 .